Rezerwat Ostoja Bobrów na Rzece Pasłęce

Atrakcje na Mazurach

Dlaczego warto tu przyjechać

Rezerwat Ostoja bobrów na rzece Pasłęce to obszar wyjątkowy pod względem skali - rozciąga się przez terytorium kilkunastu gmin województwa warmińsko-mazurskiego, od Stawigudy po miasto Braniewo, obejmując całą rzekę Pasłękę oraz jezioro Isąg wraz z przyległymi lasami i pasami gruntów przybrzeżnych. Historia jego ochrony sięga 1965 roku, gdy powołano pierwszy rezerwat pod nazwą Bobrowa Dębina, a w 1970 roku ustanowiono obecną formę ochrony pod nazwą, jaką nosi do dziś. Z powierzchnią przekraczającą cztery tysiące dwieście hektarów jest to największy rezerwat przyrody w całym województwie.

Historia i charakter miejsca

Rezerwat obejmuje pas gruntów wzdłuż koryta Pasłęki o szerokości stu metrów na terenach państwowych i dziesięciu metrów na gruntach prywatnych, co pozwala chronić naturalny charakter doliny rzecznej na całej jej długości przepływającej przez region. Taka forma ochrony, rozciągnięta wzdłuż cieku wodnego, jest rozwiązaniem rzadko spotykanym w takiej skali i sprawia, że rezerwat funkcjonuje jak korytarz ekologiczny łączący różne fragmenty krajobrazu.

Granice rezerwatu zmieniano kilkukrotnie - w 1989, 2000 i 2001 roku, dostosowując ich przebieg do zmieniającej się wiedzy o rozmieszczeniu populacji bobrów i wartościach przyrodniczych doliny. Kolejna korekta granic z 2009 roku została uchylona pół roku później, co pokazuje, jak dynamicznie zarządzano tym obszarem na przestrzeni dekad.

Na terenie rezerwatu obowiązuje ochrona czynna i krajobrazowa, a przebywanie osób nieupoważnionych jest zakazane poza gruntami prywatnymi, podobnie jak wznoszenie budowli i urządzeń technicznych. Ograniczenia te służą zachowaniu naturalnego charakteru doliny Pasłęki jako siedliska bobra europejskiego na niespotykaną gdzie indziej w regionie skalę.

Co zobaczysz na miejscu

Jak zaplanować wizytę

Ze względu na skalę rezerwatu warto wybrać konkretny odcinek doliny Pasłęki do zwiedzania, na przykład w okolicach Miłakowa czy Braniewa. Dostęp do wnętrza rezerwatu jest ograniczony poza gruntami prywatnymi, dlatego zwiedzanie najlepiej prowadzić z dostępnych dróg i ścieżek wzdłuż rzeki. Ślady bytowania bobrów - ścięte drzewa, tamy i żeremia - można dostrzec z bezpiecznej odległości, najlepiej o zmierzchu, gdy zwierzęta są najbardziej aktywne.